Dyrektywa SEVESO III – Kontrola zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi

 

Działalność podmiotów branży przemysłowej niesie ze sobą wysokie ryzyko wystąpienia awarii prowadzących do skażenia chemicznego lub zagrożenia dla zdrowia i życia pracowników. Unia Europejska stworzyła zatem dokument wskazujący sposoby przeciwdziałania i zarządzania ryzykiem w zakładach przemysłowych uznanych za niebezpieczne lub o podwyższonym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej.
 

Dyrektywa SEVESO jest dokumentem obowiązującym na terenie UE od 1982 roku. W trakcie kilkudziesięciu lat obowiązywania dokumentu, poddawany był on kilku zmianom. Ostatnia znacząca modyfikacja zapisów dyrektywy została przeprowadzona w 2012 roku. W związku z tymi zmianami obowiązująca do tej pory Dyrektywa SEVESO II została zastąpiona nowszą wersją dokumentu – Dyrektywą SEVESO III.

Dyrektywy SEVESO I i SEVESO II

Nazwa SEVESO związana jest z włoską miejscowością, gdzie w 1976 roku w zakładzie chemicznym produkującym pestycydy i herbicydy doszło do poważnego wybuchu, na skutek którego do atmosfery dostały się bardzo duże ilości toksycznych i kancerogennych substancji. W konsekwencji wybuchu, oprócz skażenia środowiska, poszkodowanych zostało około 2 tysięcy osób. Przed przygotowaniem i ogłoszeniem Dyrektywy SEVESO I miały miejsce jeszcze dwie inne katastrofy: w indyjskiej firmie Union Carbide India Ltd. (śmierć ok. 2,5 tys. osób na skutek wycieku izocyjanianu metylu) oraz w szwajcarskiej firmie funkcjonującej w Bazylei, gdzie na skutek dostania się do Renu skażonej rtęcią i pestycydami wody przeciwpożarowej śmiertelnemu zatruciu uległo około pół miliona ryb.
 

W obliczu powyższych zdarzeń, władze Unii Europejskiej uznały, że stworzenie Dyrektywy dotyczącej zarządzaniem ryzykiem niebezpieczeństwa wystąpienia awarii i skażeń biologicznych jest koniecznością. Odpowiedzią na tą potrzebę było skonstruowanie Dyrektywy 82/501/EWG z dnia 24 czerwca 1982 r., zwanej Dyrektywą SEVESO I, która regulowała sposób zarządzania zakładem wykorzystującym substancje niebezpieczne.
 

Regulacje dyrektywy SEVESO II miały za zadanie: po pierwsze – zapobiegać poważnym awariom z udziałem niebezpiecznych substancji poprzez stosowanie środków kontroli, po drugie – w razie wystąpienia awarii likwidować negatywne skutki awarii zarówno dla człowieka, jak i dla środowiska naturalnego. Niniejsza dyrektywa została oparta na nowych koncepcjach, wprowadziła nowy system zarządzania bezpieczeństwem chroniący przed niebezpiecznymi awariami oraz system skutecznego kontrolowania niebezpieczeństw.
 

W dyrektywie SEVESO II dokładnie przedstawiono obowiązki prowadzącego zakład z niebezpiecznymi substancjami oraz kompetencje władz publicznych każdego z krajów Unii Europejskiej.
 
Do zadań zarządzających zakładami należą:

  • podejmowanie środków zapobiegawczych i ograniczających skutki awarii;

  • sporządzanie polityki przeciwdziałania poważnym awariom;

  • informowanie władz o wszelkich zmianach dotyczących funkcjonowania zakładu;

  • sporządzanie sprawozdań o bezpieczeństwie;

  • informowanie władz o wystąpieniu poważnej awarii oraz podjętych środkach łagodzących jej skutki oraz działaniach mających zapobiec kolejnym awariom w przyszłości;

  • przeglądanie i aktualizacja sprawozdania o bezpieczeństwie;

  • sporządzanie wewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dotyczących środków, jakie należy podjąć w zakładzie;

  • dokonywanie zmian oraz aktualizacja wewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych;

  • dostarczanie informacji o sytuacji w zakładzie odpowiednim władzom.

Do zadań władz krajowych należą:

  • nakładanie obowiązków na prowadzącego zakład;

  • zapewnianie, że prowadzący zakład wykonuje nałożone na niego obowiązki;

  • wyznaczanie organów sporządzających zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze dotyczące środków, jakie należy podjąć poza terenem zakładu;

  • powiadamianie Komisji Europejskiej o wystąpieniu poważnej awarii na terenie kraju;

  • dostarczanie informacji o środkach bezpieczeństwa oraz wymaganym zachowaniu w przypadku wystąpienia zagrożenia wszystkim osobom i zakładom służącym społeczeństwu (tj. szpitale, szkoły), które mogą być dotknięte poważnym wypadkiem, powstałym w zakładzie;

  • zapewnienie społeczeństwu możliwości wyrażania opinii w sprawach dotyczących planowania nowych zakładów, zmian istniejących zakładów oraz tworzonych wokół nich inwestycji;

  • publiczne udostępnianie sprawozdań o bezpieczeństwie;

  • zabranianie użytkowania zakładu w przypadku, gdy prowadzący zakład nie wywiązuje się ze swoich obowiązków;

  • powoływanie organów nadzorujących zakłady;

  • wymiana informacji z Komisją, dotyczących doświadczeń nabytych w zakresie zapobiegania poważnym awariom oraz ograniczania ich skutków.

W ramach wprowadzania dyrektywy SEVESO II do polskiego prawa, niezbędne było opracowanie aktów wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska. Ustawa wraz z rozporządzeniami stanowiły podstawę prawną niezbędną do realizacji zadań mających na celu przeciwdziałanie poważnym awariom przemysłowym . Podstawowym problemem, z jakim borykano się przy wprowadzaniu dyrektywy SEVESO II do polskiego prawa, był zbyt krótki czas przeznaczony na realizację zadań związanych z opracowaniem dokumentacji przez prowadzących zakład oraz rozporządzeń. Dodatkowo wprowadzenie dyrektywy SEVESO II do naszego ustawodawstwa wiązało się z problemem kadrowym zarówno w przedsiębiorstwach, jak i właściwych władzach (tj. Państwowej Straży Pożarnej czy Inspektoracie Ochrony Środowiska). Niezbędne bowiem było przeprowadzenie oceny ryzyka, a także powiązanie jej wniosków z wdrażanymi w zakładach przemysłowych systemami bezpieczeństwa. W celu usprawnienia realizacji tych działań przygotowano w kraju systemy edukacyjne w postaci studiów podyplomowych w zakresie przeciwdziałania poważnym awariom, a także kursy PHARE i szereg szkoleń, w których uczestniczyło kilkaset osób.
 

Można powiedzieć, że implementacja dyrektywy SEVESO II nie stanowiła dla Polski problemu ze względu na wcześniejsze przygotowania, jednak pomimo kilkuletniego okresu obowiązywania dyrektywy SEVESO w Polsce, istniały nadal obszary wymagające doskonalenia. Chodzi tu głównie o planowanie przestrzenne związane z budową nowych zakładów i działania już istniejących, o których mowa w dyrektywie. Konieczność doskonalenia systemu przeciwdziałania poważnym awariom wynika również z postępu technicznego oraz nowych doświadczeń związanych z awariami w zakładach przemysłowych. W związku z istnieniem tych potrzeb w 2012 roku ogłoszona została nowa Dyrektywa SEVESO III, która poszerzyła zakres obowiązków zarówno zakładów o podwyższonym i wysokim ryzyku awarii przemysłowej jak i organów państwowych w zakresie planowania przestrzennego oraz informowania o wpływie zakładu na otoczenie.

Dyrektywa SEVESO III

Dyrektywa 2012/18/UE, zwana również Dyrektywą SEVESO III, została przyjęta 4 lipca 2012 roku, a zapisane w niej postanowienia zmieniły i zastąpiły wcześniejsze zapisy zawarte w Dyrektywie SEVESO II (Dyrektywa Rady 96/82/WE z 9 grudnia 1996 r.). Głównym celem wprowadzenia nowej Dyrektywy jest podniesienie poziomu ochrony przed wypadkami w sektorze gospodarującym substancjami niebezpiecznymi. Ponadto nowa Dyrektywa wprowadza zmiany w klasyfikacji substancji niebezpiecznych, które są spójne z obecnie obowiązującym na terenie Unii Europejskiej Globalnym Zharmonizowanym Systemem Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów (CLP).
 

SEVESO III zmienia nie tylko sposób klasyfikacji mieszanin i substancji chemicznych, ale również m.in. poszerza listę substancji o dodatkowe 14 pozycji oraz uzupełnia pozycję „produkty ropopochodne” o „ciężki olej opałowy”. W przypadku substancji, które pokrywają się w obydwu wykazach, wartości progowe zostały niezmienione. Wykaz substancji, decydujących o uznaniu zakładu za niebezpieczny wraz z wartościami progowymi został zamieszczony w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 10 października 2013 roku (Dz. U. z 2013 r. poz. 1479).
 

Dyrektywa SEVESO III ma zastosowanie do każdego zakładu, gdzie substancje niebezpieczne mają zastosowanie w co najmniej jednej instalacji, z wyłączeniem dotyczącym:

  • zakładów, instalacji lub obiektów magazynowych o charakterze wojskowym;

  • zagrożeń spowodowanych promieniowaniem jonizującym generowanym przez substancje;

  • transportu drogowego, kolejowego, wodnego śródlądowego, morskiego lub powietrznego niebezpiecznych substancji i związanego z tym procesem tymczasowego ich magazynowania;

  • transportu niebezpiecznych substancji za pośrednictwem rurociągów, włączając do tej grupy pompownie znajdujące się poza obszarem zakładów;

  • poszukiwania, wydobywania i przetwarzania kopalin w kopalniach i kamieniołomach, włączając do tej grupy wydobycie za pomocą odwiertów oraz eksploatacje morskich kopalin, np. węglowodorów;

  • magazynowania gazu w podziemnych obiektach morskich;

  • składowisk odpadów, w tym jednostek składujących odpady pod ziemią.

Dyrektywa SEVESO III klasyfikuje zakłady przemysłowe według poziomu ryzyka wystąpienia w nich awarii przemysłowej. Jednostki te dzielą się na:

  • zakłady o podwyższonym ryzyku wystąpienia awarii oraz
  • zakłady o wysokim ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej.

Na powyższe grupy Dyrektywa SEVESO III nakłada różne rodzaje obowiązków operacyjnych i sprawozdawczych. Zakłady o podwyższonym ryzyku muszą dokonać zgłoszenia o prowadzonej działalności do odpowiedniego organu Polskiej Straży Pożarnej oraz muszą stworzyć i wdrożyć politykę zapobiegania poważnym awariom. Zakład o wysokim ryzyku poza tymi dokumentami ma obowiązek przygotowywania raportu o niebezpieczeństwieplanów operacyjno–ratowniczych, które również są przedkładane odpowiednim instytucjom.
 

Dyrektywa SEVESO III w swoich zapisach nakłada również obowiązek informacyjny na państwa członkowskie UE i zakłady funkcjonujące na terenie tych krajów. W praktyce oznacza to, że każde z państw członkowskich musi zainteresowanym odbiorcom dostarczać informacje o właściwym postępowaniu w przypadku awarii prowadzącej do skażenia. Zapis ten wpływa na poszerzenie wiedzy obywateli Unii Europejskiej o zagrożeniach skażenia i właściwym postepowaniu w takich przypadkach. Wprowadzona zmiana wpływa również na działalność zakładów, gdyż poszerza zakres prowadzonej przez nie polityki informacyjnej.
 

W pierwszej kolejności, zgodnie z postanowieniami dyrektywy SEVESO III, prowadzący zakład ma obowiązek przesłania do odpowiedniego organu Państwowej Straży Pożarnej zgłoszenia o przechowywaniu przez zakład substancji niebezpiecznych. Zgłoszenie to w myśl ustawy Prawo Ochrony Środowiska (t. jedn. Dz.U. 2013, poz. 1232) powinno nastąpić co najmniej 30 dni przed zakończeniem budowy nowego zakładu lub w terminie 3 miesięcy od dnia zakwalifikowania zakładu do grupy zakładów o wysokim lub podwyższonym ryzyku awarii przemysłowej. Każda zmiana w procesie produkcji, sposobie stosowania lub składowania substancji chemicznych na terenie zakładu powinna również być zgłoszona w terminie 14 dni przed wprowadzeniem planowanej zmiany.
 

Zarówno zakłady o podwyższonym, jak i wysokim ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej muszą przygotować i wdrożyć Politykę zapobiegania poważnym awariom. Dokument ten powinien zostać przygotowany w sposób, który gwarantuje zachowanie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Opracowana polityka powinna zawierać ponadto informacje takie jak:

  • cele i zasady działania prowadzącego zakład,
  • role i odpowiedzialność kierownictwa,
  • zaangażowanie na rzecz stałej poprawy w zakresie kontroli zagrożeń.

Polityka zapobiegania poważnym awariom musi zostać sporządzona w formie pisemnej i powinno się poddawać ją okresowym przeglądom. Dodatkowo, przynajmniej raz na 5 lat polityka ta powinna zostać zaktualizowana i przesłana do odpowiednich organów nadzoru państwowego, tj. organu Państwowej Straży Pożarnej oraz Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Wdrożenie niniejszej polityki może zostać dokonane za pomocą systemu zarządzania bezpieczeństwem i organizacji zakładu lub innego systemu zarządzania adekwatnego do miary ryzyka działalności jednostki.
 

Każdy z zakładów, który został zakwalifikowany do grupy zakładów o dużym ryzyku jest zobowiązany do przygotowania i wdrożenia raportu o bezpieczeństwie, który będzie stanowił integralną część ogólnego systemu zarządzania zakładem. System bezpieczeństwa powinien być poddawany okresowym przeglądom i wymagana jest jego aktualizacja przynajmniej co 5 lat. W przypadku wystąpienia awarii w zakładzie, przegląd raportu powinien zostać wykonany również po zaistnieniu awarii.
 
Raport o bezpieczeństwie powinien zawierać:

  • określenie obowiązków pracowników odpowiedzialnych za działania na wypadek awarii przemysłowej,

  • określenie programu szkoleniowego oraz zapewnienie szkoleń dla pracowników z obszaru zarządzania ryzykiem wystąpienia awarii przemysłowej,

  • procesy monitorowania zagrożeń,

  • analizę działań w przypadku wystąpienia zdarzeń nieprzewidzianych (awarii, zmian w procesie przemysłowym itp.).

Raport o bezpieczeństwie powinien zostać przedstawiony właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz Wojewódzkiemu Inspektoratowi Ochrony Środowiska w terminie 1 roku od dnia zakwalifikowania zakładu do grupy zakładów o dużym ryzyku lub w terminie 30 dni przed zakończeniem robót budowlanych w przypadku nowego zakładu przemysłowego.
 

Zakłady o dużym ryzyku w myśl dyrektywy SEVESO III powinny również sporządzać plany operacyjno–ratownicze, które następnie należy dostarczyć do komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. Działanie to powinno zostać zrealizowane w terminie 1 roku od zakwalifikowania zakładu do grupy zakładów o dużym ryzyku lub w terminie 30 dni przed dniem uruchomienia zakładu przemysłowego w przypadku nowej inwestycji.
 

Plany operacyjno–ratownicze powinny zawierać w sobie informacje dotyczące środków przewidzianych do zastosowania w zakładzie w celu zapobiegania awarii w jednostce. Nie rzadziej niż co 3 lata prowadzący zakład powinien poddawać analizie sporządzony plan operacyjno–ratowniczy, jak również obowiązkowe jest przećwiczenie jego realizacji.
 

Istotną zmianą, jaka została wprowadzona przez Dyrektywę SEVESO III, jest obowiązek nakładany na każde z państw członkowskich dotyczący planowania regularnych kontroli zakładów, w których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia awarii przemysłowej. Jeśli zakład przemysłowy został zakwalifikowany do zakładów o dużym ryzyku wystąpienia awarii, rutynowa kontrola powinna odbywać się przynajmniej raz w roku. Jeśli natomiast zakład uznany został za jednostkę o podwyższonym ryzyku awarii przemysłowej, kontrole muszą odbywać się nie rzadziej niż co 3 lata.
 

Należy tutaj również wspomnieć, że zapisy zawarte w Ustawie z 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (artykuł. 269) nakładają na organ odpowiedzialny za kontrolę zakładów o wysokim i podwyższonym ryzyku obowiązek kontroli w odstępach najwyżej rocznych. Oznacza to, że w odniesieniu do zakładów o podwyższonym ryzyku są one bardziej restrykcyjne, niż te płynące z Dyrektywy SEVESO III i nie ulegną zmianie po 1 czerwca 2015 roku.
 

Kontrole zakładów o podwyższonym i wysokim poziomie ryzyka przemysłowego przeprowadzane są przez inspektorów Straży Pożarnej, zgodnie z opracowanym planem czynności kontrolno – rozpoznawczych. Terminy planowanych w zakładach kontroli nie powinny jednocześnie zależeć od terminów dostarczanych przez zakłady raportów o bezpieczeństwie lub innej przedstawionej dokumentacji. Przeprowadzona kontrola winna umożliwiać wykazanie prowadzącemu zakład, że realizowana przez niego działalność jest spójna z polityką przeciwdziałania awariom przemysłowym Unii Europejskiej. Przede wszystkim w trakcie kontroli analizie poddawane jest to, czy:

  • prowadzący zakład podjął niezbędne środki służące zapobieganiu poważnym awariom w związku z różnymi rodzajami działalności zakładu,

  • prowadzący zakład może wykazać, że opracował działania mające na celu minimalizowanie skutków zaistniałej awarii zarówno w obrębie zakładu, jak i poza nim,

  • dane i informacje zawarte w raporcie o bezpieczeństwie są adekwatne do warunków panujących w zakładzie,

  • udostępniane są publiczne informacje sprzyjające budowaniu otwartej polityki informacyjnej zakładów o podwyższonym i wysokim ryzyku wystąpienia awarii przemysłowych.

Prowadzone kontrole mają za zadanie wykazać spójność lub brak spójności rzeczywistej polityki zakładu z polityką przyjętą w dokumentach dostarczonych do powiatowego lub wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej. Bardzo istotne jest zatem prowadzenie wewnętrznych audytów obowiązującego systemu zarządzania bezpieczeństwem w zakładzie. Pozytywny wynik takiego audytu z dużym prawdopodobieństwem zapewnia bowiem, że raport z zewnętrznej kontroli zakładu dokonany przez inspektora straży pożarnej nie wykaże żadnych uchybień w prowadzonej działalności.
 

Dyrektywa SEVESO III nakłada na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia w przepisach skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, które będą miały zastosowanie w przypadku naruszenia krajowych przepisów stworzonych w oparciu o postanowienia dyrektywy SEVESO III. Przewidziane kary będą każdorazowo nakładane na podmioty, które nie będą należycie wywiązywały się z obowiązku utrzymywania właściwej polityki zarządzania ryzykiem awarii przemysłowej lub będą uchylały się od tego obowiązku, np. poprzez niezgłoszenie działalności do stosownego organu Państwowej Straży Pożarnej.
 

Do dnia 1 czerwca 2015 roku Państwa przynależące do Unii Europejskiej zostały zobowiązane do implementacji przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych związanych z zastąpieniem Dyrektywy SEVESO II – Dyrektywą SEVESO III. Jest to również data graniczna dla dopasowania działań zakładów przemysłowych do wymagań Dyrektywy. Należy tutaj wspomnieć, że zmiany wprowadzone przez Dyrektywę (między innymi rozszerzenie zbioru związków niebezpiecznych) mogą wpłynąć na zaklasyfikowanie jednostki do grupy zakładów o podwyższonym ryzyku awarii lub do grona zakładów niebezpiecznych. Każda organizacja funkcjonująca w branży przemysłowej powinna zatem ponownie zweryfikować swój wpływ na środowisko w celu sprawdzenia, w grupie jakich przedsiębiorstw się znajduje i jakim obowiązkom w myśl Dyrektywy SEVESO III podlega.
 

Zapraszamy wszystkich przedsiębiorców działających w branży przemysłowej do współpracy przy wdrożeniu systemu zarządzania bezpieczeństwem zgodnego z wymaganiami dyrektywy SEVESO III. Zakres Naszych usług obejmuje:

  • wdrożenie systemu zarządzania bezpieczeństwem, zintegrowanego z ogólnym systemem zarządzania jednostką,

  • program zapobiegania awariom (PZA),

  • raport o bezpieczeństwie (RoB),

  • wewnętrzny plan operacyjno–ratowniczy,

  • bezpieczeństwo prowadzonej działalności potwierdzone cyklicznymi audytami systemu bezpieczeństwa procesowego.

Źródła:

  1. Dyrektywa Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi. (Dz.U. L 10 z 14.1.1997, str. 13);

  2. Dyrektywa 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniająca dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi;

  3. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi, zmieniająca, a następnie uchylająca dyrektywę Rady 96/82/WE;

  4. Centralny Instytut Ochrony Pracy, http://www.ciop.pl/1.html, 17.03.2014

  5. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz.U. 2013, poz. 1232 z późn. zm.);

  6. Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jednolity:. Dz.U. 2013, poz. 686 z późn. zm.);

  7. Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity: Dz.U. 2013, poz. 1340 z późn. zm.);

  8. Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 10 października 2013 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz.U. z 2013, poz. 1479).


Back to Top

WAŻNY KOMUNIKAT

Szanowni Państwo,

Z przykrością informujemy, iż odnotowane zostały incydentalne próby podszywania się pod firmę Centrum Doradczo Szkoleniowe MALON Sp. z o.o. i sprzedaży certyfikatów ISO.
W celu uwiarygodnienia swojej oferty osoba dzwoniąca wskazuje adres naszej strony internetowej: www.iso.org.pl, jako adres do weryfikacji.

Uprzejmie informujemy, że Centrum Doradczo Szkoleniowe MALON Sp. z o.o. nie ma nic wspólnego z takimi praktykami i w naszej ocenie należy je traktować jako ewidentną próbę oszustwa i wyłudzenia.
W żadnym wypadku nie prowadzimy telefonicznej sprzedaży jakichkolwiek dokumentów.

Proszę mieć na uwadze, że oferowane w ten sposób certyfikaty są nieważne i nie będą honorowane przez inne organizacje lub Państwa kontrahentów.

Jednocześnie przypominamy, że w celu uzyskania certyfikatu ISO należy wdrożyć wybrany system zarządzania i podejść do niezależnego audytu przeprowadzanego przez Jednostkę Certyfikującą. Dopiero po pozytywnej rekomendacji Audytora i weryfikacji dokumentacji uzyskają Państwo legalny certyfikat.

Jednocześnie pragniemy zapewnić, że podejmujemy wszelkie niezbędne kroki prawne w celu zablokowania dalszego podszywania się pod naszą firmę i prowadzenia nieuczciwych działań.

Rzetelne informacje na temat naszej oferty i działań, które są konieczne do wykonania by otrzymać stosowny certyfikat uzyskają Państwo kontaktując się z naszym biurem:

Tel. (71) 789 08 41
Kom. 604 20 90 43
E-mail: biuro@malongroup.pl

WAŻNY KOMUNIKAT

Szanowni Państwo,

Z przykrością informujemy, iż odnotowane zostały incydentalne próby podszywania się pod firmę Centrum Doradczo Szkoleniowe MALON Sp. z o.o. i sprzedaży certyfikatów ISO.
W celu uwiarygodnienia swojej oferty osoba dzwoniąca wskazuje adres naszej strony internetowej: www.iso.org.pl, jako adres do weryfikacji.

Uprzejmie informujemy, że Centrum Doradczo Szkoleniowe MALON Sp. z o.o. nie ma nic wspólnego z takimi praktykami i w naszej ocenie należy je traktować jako ewidentną próbę oszustwa i wyłudzenia.
W żadnym wypadku nie prowadzimy telefonicznej sprzedaży jakichkolwiek dokumentów.

Proszę mieć na uwadze, że oferowane w ten sposób certyfikaty są nieważne i nie będą honorowane przez inne organizacje lub Państwa kontrahentów.

Jednocześnie przypominamy, że w celu uzyskania certyfikatu ISO należy wdrożyć wybrany system zarządzania i podejść do niezależnego audytu przeprowadzanego przez Jednostkę Certyfikującą. Dopiero po pozytywnej rekomendacji Audytora i weryfikacji dokumentacji uzyskają Państwo legalny certyfikat.

Jednocześnie pragniemy zapewnić, że podejmujemy wszelkie niezbędne kroki prawne w celu zablokowania dalszego podszywania się pod naszą firmę i prowadzenia nieuczciwych działań.

Rzetelne informacje na temat naszej oferty i działań, które są konieczne do wykonania by otrzymać stosowny certyfikat uzyskają Państwo kontaktując się z naszym biurem:

Tel. (71) 789 08 41
Kom. 604 20 90 43
E-mail: biuro@malongroup.pl